سیروس قایقران: از زمین فوتبال تا گوشه و کنار شهر

در جمع بازیکنانی که هرگز پیراهن قرمز و آبی را نپوشیدند سیروس قایقران را می توان محبوب ترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران دانست.

سیروس قایقران یا به قول انزلیچی‌ها، «سیروس آبای» متولد اول بهمن ماه سال 1340 در محله کلیور بندرانزلی است. در ابتدای کودکی مانند بیشتر کودکان این شهر به دنبال توپ پلاستیکی دو لایه در کوچه‌های خاکی می‌دوید، اما استعداد او  چشمگیر و استثنایی بود و به گواه کارشناسان فوتبال، سیروس به همراه برخی از هم نسلانش دو دهه زود به دنیا آمد.
او پس از مدت زمانی کوتاه، به عضویت تیم منتخب آموزشگاه‌ها درآمد و در شانزده سالگی به مهره اصلی تیم نوجوانان و جوانان ملوان بندرانزلی تبدیل شد و با مهارت‌های منحصربفرد خود، ملوان را به قهرمانی باشگاه‌های گیلان رساند تا نویدبخش ایامی خوش برای قوی سپید انزلی باشد.

 عجب قایقرانی دارد این ملوان:

عشق سیروس به ملوان و مردم بندرانزلی بر هیچکس پوشیده نیست از دید خودش، بهترین مطلبی که در مطبوعات درباره او به رشته تحریر درآمد، این است؛ «عجب قایقرانی دارد این ملوان». او در سال‌های 1357 تا 1363 یک چمدان افتخار برای ملوان و گیلان کسب کرد، از دو گل فراموش نشدنی به پرسپولیس و گل زیبایش به تیم منتخب مازندران گرفته تا نایب قهرمانی با تیم منتخب گیلان در مسابقات لیگ استانی قدس، جملگی از افتخارات فراموش نشدنی اوست.

قایقران با بازی فوق‌العاده، اخلاق و منش پهلوانی و تواضع مثال زدنی، قلب تمام انزلیچی ها را تسخیر نمود، روحیه پهلوان منشانه او باعث شد تا تصویرش تا ابد در مغازه های شهر و ذهن مردم حک شود.

سیروس در تیم ملی:

سیروس قایقران در ملوان بندرانزلی آنقدر خوب درخشید تا توانست در برهه ای که تمام توجهات به تیم های پایتخت بود در سال 63 و در 23 سالگی به تیم ملی دعوت شود و در سال 66 توانست به عنوان اولین شهرستانی، بازوبند کاپیتانی پر افتخار تیم ملی را به بازو ببندد و راه را برای دیگر بازیکنان شهرستانی به تیم ملی باز کرد.
در سال 67در جام ملت های آسیا در قطر تیم ملی ایران با رهبری سیروس قایقران به مقام سومی دست یافت و در سال 69 تیم ایران را با گل های زیبایش پس از 20 سال به قهرمانی در بازی های آسیایی پکن رساند. سیروس در آن دوران نه تنها در آسیا بلکه در اروپا هم به عنوان یک بازیکن استثنایی مطرح شد و با وجود داشتن پیشنهادهای متعدد از باشگاه های مطرح آلمانی به الاتحاد (الغرافه کنونی) پیوست اما دلش تاب نیاورد و بعد از مدت کوتاهی به ملوان بندرانزلی برگشت و دوباره پیراهن سفید آنرا به تن کرد تا ملوان را قهرمان جام حذفی و راهی بازی های آسیایی نمود.
قایقران در سال 72 به عنوان مربی به تیم کشاورز تهران پیوست و توانست نتایج قابل توجهی کسب نماید و همچنین در سال 76 و77 مدتی مربیگری در تیم دسته دومی مسعود هرمزگان را بعهده داشت.
در سال های 76 و 77 سیروس قایقران بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان مربی اعلام کرد اما در اوایل سال 77 که وی برای تعطیلات نوروز به همراه خانواده اش به انزلی آمده بود در راه بازگشت در حالی که فرزند، همسر و برادر همسرش در اتومبیل رنوی خود عازم تهران بودند در حوالی امام زاده هاشم با کامیون خاور تصادف نمود که منجر به فوت وی و فرزندش راستین شد.

آقای فوتبال شمال:

سیروس قایقران در جوانمردی و کمک به نیازمندان زبانزد همگان بود. مردی که در عین بزرگی و محبوبیت همواره افتاده و متین رفتار می‌کرد.
آیین یادبود سیروس قایقران همه ساله بر سر مزارش در منطقه کلیور بندرانزلی با حضور مردم قدرشناس انزلی، فوتبال دوستان، مسوولان، پیشکسوتان و هم‌بازی‌های سابقش مانند احمدرضا عابدزاده، خداداد عزیزی و… برگزار می‌شود.
در جمع بازیکنانی که هرگز پیراهن قرمز و آبی را نپوشیدند سیروس قایقران را می‌توان محبوب‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران دانست.
بسیاری از مسافرانی که به انزلی می‌آیند برای خواندن فاتحه سری به مزار سیروس قایقران هم می‌زنند.

متن دیدگاه‌ها

یک نظر ارسال کنید